زبان مادری بخشی از فرهنگ و هویت یک جامعه است. اخلاق، هویت، احساسات و فرهنگ یک جامعه توسط زبان بیان می شود. بنابراین زبان مقوله ای مهم و بخش تفکیک ناپذیر یک جامعه و یک خلق است. زبان مادری و آموزش  آن به طور آزادانه در یک جامعه نشان دهنده ی توسعه یافتگی آن و در عین حال آزاد بودن آن جامعه است. دولتـملتهای یکدست و تکگرا با ممنوع نمودن زبان ملتها و اقوام در صدد به استعمار کشاندن آن جامعه هستند. چرا که زبان مادری، زبان انتقال فرهنگ و بیان موجودیت و هویت یک خلق است. بدون شک به استعمار کشیدن زبان یک خلق به معنای به استعمار کشیدن فرهنگ و به طور کلی موجودیت یک فرهنگ است چرا که فرzهنگ و زبان ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند. یکی از خلقهایی که در طول یک سدهی گذشته از سوی سیستمهای فرادست مورد استعمار زبانی قرار گرفته، کوردها هستند. کوردها یکی از اقوام کهن خاورمیانه میباشند که علاوه بر نسل کشی فیزیکی مورد نسل کشی فرهنگی و زبانی نیز قرار گرفته اند. نمونه ی بارز، ممنوعیت زبان مادری و آموزش آن از سوی دولت ترکیه است که سالها کوردها را با چنین نسل کشی روبه رو ساخته است. ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست. ایران یکی از کشورهایی است که دارای بیشترین تنوع فرهنگی و قومی و تکثر زبانی است اما متاسفانه دولت ایران هیچ گاه این تنوع را در راستای پویایی جامعه بکار نبرده بلکه با تحمیل زبان فارسی به عنوان زبان رسمی کشور، سایر زبانها را تحت استعمار قرار داده و اقوام ایران از جمله کورد، آذری، بلوچ و اعراب مجبورند به زبانی جز زبان مادری خویش تحصیل نمایند که این سیاست ضررهای روانشناسی، فرهنگی و زبانی فراوانی به آنان وارد می آورد. فرزندان خلقهای غیر فارس به دلیل مواجه شدن با زبانی بیگانه در اولین روزهای  تحصیل و اجبار در فراگیری آن، دچار ضربات ناگوار روحی و روانی می شوند و آثار آن تا سالها باقی می ماند. بنابراین چنین سیاستی محصول ذهنیت فرادست و تک زبانی رژیم ایران است که برای تحت استیلا درآوردن ملتها و فرهنگها از زبان و ممنوعیت آن به عنوان ابزاری استفاده می کند.

روز 21 فوریه روز جهانی زبان مادری است که از سوی یونسکو نامگذاری شده تا دولتها حقوق ملی و زبانی اقوام و ملیتهایی را که تحت فشار قرار دارند را به رسمیت شناسند. حق آموزش زبان مادری از حقوق فردی و اجتماعی هر ملتی است و هیچ ذهنیت و دولتی دارای چنین حقی نیست که آن را سلب نماید و بایستی در مقابل چنین ذهنیتی موضعی قاطع وجود داشته باشد؛ چرا که به فراموشی سپردن زبان مادری به معنای فراموش نمودن فرهنگ و هویت جامعه است و باید تمامی خلقها و اقوام ایران برای این حق طبیعی خویش مبارزه نمایند. چرا که احترام به تنوع زبانی در واقع احترام به سایر فرهنگها و شناخت صحیح آن است.

کوردیناسیون جامعهی زنان آزاد شرق کوردستان

21.2.2018

عضویت در خبرنامه

ایمیل خود را وارد نمایید