زنان به استناد به مدارک تاریخی، از دیرباز در ایران نقش پیشاهنگی جامعه را بر عهده داشته اند و مهر خویش را بر تاریخ این کشور زده اند. از سوی دیگر ذهنیت مرتجع و ضدجامعه دولتهای حاکم بر ایران، چنان تخریبات عظیمی بوجود آورده اند که تأثیرات آن هر روز بیشتر خودنمایی میکند

شروین مظلوم

زندان با پیشبرد ذهنیت اقتدارگرا و حاکمیت آن بر جامعه انسانی  به عنوان محلی برای تنبیه و مجازات انسانها ساخته شده است. امروزه شاهدیم که رژیم جمهوری اسلامی شمار زیادی از زنان فعال حقوق زنان را زندانی نموده و تحت عناوینی همچون محاربه، عناد با نظام، تلاش برای براندازی نظام، فساد فی الأرض، جاسوسی برای بیگانگان، تحریف افکار جامعه و خیانت به کشور متهم نموده و به حبس های طولانی مدت محکوم مینماید.

زنان به استناد به مدارک تاریخی، از دیرباز در ایران نقش پیشاهنگی جامعه را بر عهده داشته اند و مهر خویش را بر تاریخ این کشور زده اند. از سوی دیگر ذهنیت مرتجع و ضدجامعه دولتهای حاکم بر ایران، چنان تخریبات عظیمی بوجود آورده اند که تأثیرات آن هر روز بیشتر خودنمایی میکند. در واقع تهمتهایی که از سوی رژیم جمهوری اسلامی به این افراد زده میشود، همان است که خود انجام داده اند و با استناد به قوانین ضد انسانی و قدرتی که در اختیار دارند، اعمال خویش را مشروع دانسته و چون میدانند که باید جامعه را از موضوع اصلی دور نمایند، انگشت اتهام را به سوی این فعالان دراز نموده و آنان را در دادگاههای وابسته خویش محکمه مینمایند. وگرنه جرم این افراد جز این نیست که روی واقعی رژیم را نشان میدهند و در برابر اقدامات دماگوژیک آنان روشنگری میکنند. در واقع آنکه از عدالت اجتماعی و آسودگی کشور دفاع مینماید و تلاش مینماید که همه خلقها با هم و در کنار هم زندگی نمایند زن است و چون رژیم ایران این را برای خویش به مثابه خطری میپندارد، با شدیدترین و بی رحمانه ترین شیوه ها با آنان برخورد مینماید و سعی در سرکوب آنان دارد.

اعتراضات در ایران بویژه در یک سال اخیر به مرحله جدیدی پای نهاده و هر روز بر شمار کسانی که آشکارا مخالفت خویش با نظام را اعلام میکنند یشتر شده و در این بین زنان به همراه جوانان و کارگران در صف جلو این مبارزات قرار دارند. اعتراضات سال 1396 که زنان در آن نقش بسزایی داشتند و میتوان گفت زنان جرقه این اعتراضات را زدند، خود شاهد این مدعاست که تغییر و تحولات آتی ایران با پیشاهنگی زنان انجام خواهد گرفت و آشکار است که برای رسیدن به این هدف زنان از جانشان مایه گذاشته و شمار زیادی از آنان از سوی رژیم ضد زن جمهوری اسلامی دستگیر و روانه زندان شدند.

هر روز بر شمار زندانیان سیاسی و مدنی زن افزوده شده و جرم آنان جز این نیست که میخواهند مردم آزادانه و در محیطی سرشار از عدالت و آرامش زندگی کنند. در این راه زنانی همچون زنب جلالیان، گلرخ ایرایی، آتنا دائمی، نرگس محمدی، نسرین ستوده و  ده ها و صدها زن فعال دیگرکه به تاوان اینکه میخواهند جامعه ای عاری از خشونت و بیعدالتی را برسازند، در زندانهای جمهوری اسلامی تحت شکنجه های فیزیکی، روحی و روانی قرار گرفته و حتی از حق مداوای پزشکی نیز محروم میگردند.

رژیم ایران به خوبی از توانایی زنان برای سازماندهی جامعه آگاه است و همان طور که اشاره نمودیم در اعتراضات سال گذشته این تهدید را بیش از پیش احساس نموده و به همین دلیل نیز نه تنها با زندانی کردن؛ که در زندانها نیز با افزایش فشار و جنگ روانی سعی بر شکستن اراده زنان دارد و بدین منظور از شکنجه های فیزیکی گرفته تا ممانعت از ملاقات با خانواده، تفتیش وسائل شخصی، عدم رسیدگی پزشکی و... از هیچ راهی برای رسیدن به مقاصدش دریغ نمینماید.

اکنون نیز در اعتراضات ایران شمار زنان قابل توجه است و شمار دستگیر شدگان زن نیز افزایش چشمگیری دارد. چون این ویژگی ذاتی زن است که همیشه برای آرامش و آسودگی جامعه تلاش مینماید. دولت میپندارد که با زندانی کردن زنان میتواند آنان را ساکت نماید، اما در واقع زندان اکنون به مکانی برای اتحاد خلقها و نیز مقاومت  و اتحاد زنان برای مبارزه با سیستم مردسالار و تک جنسیتی تبدیل گشته است. زنان زندان را به مکانی تبدیل نموده اند که در مقابل سیستم جمهوری اسلامی مقاومت نموده و کینه و نفرت زنان در مقابل این سیستم هر روز بیشتر از پیش میگردد. سیستم ایران باید بداند که با زندانی کردن زنان هیچگاه صدای نارضایتی زنان را قطع نخواهد کرد. این نکته را باید دانست و باور داشت که این زنان هستند که از این کشور دفاع مینمایند، نه سیستم دولت.

عضویت در خبرنامه

ایمیل خود را وارد نمایید